Katonkie leer vlieg

 

“Ag kom nou Kantokie man, jy is so mooi groot en jy vlieg nou nog nie,” sê mamma, terwyl sy haar lang swart vlerke wyd uitsprei.

“Ja! Ek dink ook so, ʼn witkruisarend wat so oud soos jy is moet lankal kan vlieg en help kos soek. Toe ek so oud soos jy was het ons al tot by Aasvoëlkop en terug gevlieg. Ag nee man ...”

“Maar pappa en mamma, kyk net hoe hoog is ons nes teen die krans, sê nou ek val teen daardie vreeslike klippe?”

“Hoe ook al, wees soet, ons moet gaan kos soek. Sit jou vlerke op jou kop as jy ou Griffa die kransaasvoël sien, onthou hy vang baba arendjies ...”

 

Katonkie is moedeloos en dink, “Ek is ook niks werd nie ...”

Net toe gebeur dit! ʼn Donker skaduwee val op hom en hy skrik, “Dis seker Griffa!”

Hy kruip diep in die nes in en hou sy koppie met sy vlerkies toe.

“Hallooo, halloo!” hoor hy ʼn stem kwaak. Hy loer versigtig uit en wie is dit? ʼn Pragtige spierwit swaan!

Die swaan kom sit op die rand van die nes en Katonkie sit penorent, “Sjoe, maar jy is darem pragtig, kyk net jou lang snawel en die velle tussen jou tone!”

“Aangename kennis, my naam is Signus. Hoekom sit jy so alleen in jou nes?"

“Oom Signus, my mamma en pappa het gaan kossies soek, maar ek is te bang om te vlieg nou spot almal mos met my. Dis sleg oom!”

“Katonkie, luister nou mooi hier. Toe ek ʼn baba was het elke liewe dier kom lag. Hulle het my Ou Lelike Eendjie genoem, maar my oupa het elke dag gekom. Oupa het dat ek my vlerkies oefen, hy het my gehelp swem en elke dag kom kyk. Ek het so hard gewerk en vandag is ek die koning van Swaneland!”

“Sal oom my help, asseblief oom?”

“Katonkie jy kan ook en dis hoekom swane daar is, om ander ouens te help om hul heel beste word. Kom klim nou op my rug en as ek sê ´spring!’ dan spring jy en probeer vlieg. Ek sal heeltyd onder jou wees om jou te vang as jy sou sukkel. Kom klim!”

Hulle styg op en op en Kantonkie sien die pragtige vallei onder hulle.

“Reg! Katonkie, spring!”

 

Later kom mamma en pappa terug gevlieg met die aandkossies. “Waar is Katonkie? Waar is hy? Griffa het hom gevang! Aggg Neeee!”

Pappa hou haar styf vas en sy huil vreeslik want haar seuntjie is dood.

Hy vou sy vlerke om haar ... toe ... daar is ʼn skaduwee, hulle kyk op ... hoog bo hulle sweef ....

 

Die nuwe Kroonprins van die Arendeland ...

Opmerkings

Plaas 'n opmerking

Gewilde plasings van hierdie blog

Vinniger as Arende was hulle

Prent
  “Bakboord 35 grade ... stuurboord 25 grade ...” roep luitenant Derrick Page die instruksies aan ons. In die stuurkajuit sit kaptein le Roux, silwer vlerkies op sy linker bors, wat ons almal vandag veilig na ons bestemming moet uitbring. Ons is bemanningslede van 35 Eskader, Suid-Afrikaanse Lugmag. Ons is nie sissies nie, ons kan enigiets doen! Elkeen hou ʼn klipbord vas waar ons die voorwerpe wat deur die luitenant vir ons uitwys word netjies nommer en klassifisseer. Die lokaliteit, hoek van Voortrekkerweg en Selbournestraat, Goodwood! Die onderwerpe geklasifisseer in terme van haar lengte, been vorm, blondheid of nie en natuurlik die gesiggie! Ons is op pad huis toe in ons bus na ʼn lang dag van oorlogvoering op die DF Malan lughawe, Kaapstad, in ons reuse Shackleton bomwerpers. Ons is MANNE! Om hier te kom ʼn lang pad en laat ek jou bietjie vertel:   Dit is ses maande vroëer, die trein stop in Pretoria stasie, ou Brinkie klim bang-bang af. Die man in blou geklee...
Lees meer

Voshaar meisiekind

Prent
VOSHAAR MEISIEKIND   K oos se Prado stop stadig voor die opstal. Pieter en Annemarie stap vinnig uit, “Hallo Pappa!”      “Dag my liewe kinders!” Die drie druk mekaar. “Dankie dat Pappa vir haar vir die naweek gebring het. Dis net onmoontlik om nou in die skeertyd weg te kom.” “Dit is my grootste voorreg,” Koos maak die agterdeur oop, “Kom my kindjie.” Lydia kyk diep in sy oë, “Dankie Oupa, ek is so lief vir oupa!”   Annemarie tel haar op en Pieter vou sy arms om haar. Koos staan terug, hy haal sy sakdoek uit as hy na die kaal koppie kyk. Die pragtige voshaartjies het nou amper almal uitgeval. “Matrone en dokter sê sy is rustig. Sy het al die pille saam gegee en ook vir die naarheid. Annemarie, sy sê jy kan maar lekker kook vir haar!” Lydia neem haar kruk en stap stadig saam met haar pappa en mamma na die huis.   “Pasop!!” skree Pieter. Lappa storm om die huis reg op Lydia af, sy dik stert swaai heen en weer en hy spring op en af! Kasper k...
Lees meer

Sneeuwitjie van die Veld

Prent
“Kom ons twee gaan die kalfie soek, ons tweetjies, ek en jy … en ons moet niks versuim, want as die kalfie buite bly, sal hy vannag verkluim …” Die trane loop weer Sara se wange as sy die amper tweehonderd jaar oue gediggie weer en weer lees terwyl sy oor die dorre landskap kyk. Hoekom nog so lank voor ons kan huis toe gaan? Elke dag is dit net slegter hier op Titan.   “Kry julle self in rat! Hoekom moet ek so met julle sukkel?” skree Jonathan voor hy die kajuitdeur agter hom toe klap. Die span kyk na mekaar, “Wat nog tog weer?” Jonathan word al meer ongeduldig, niks is meer reg nie en die span weet nie meer watter kant toe nie en buite dans die dorre klipkoppies in die vreeslike hitte. Sara kyk maar weer na die tablet voor haar, “Sy voel nie meer die kou. Sy't al haar kleertjies uitgetrek, die Kleinbaas te behou!” Skielik gaan die kajuitdeur weer oop en Jonathan stap in. “Ons moet ons reg kry vir die ruimtegoewerneur en julle sit net hier rond. Ag nee man!” Sara ky...
Lees meer