Die Bittereinder

 

Dis winter, dis stil, drie uur in die oggend, pikdonker in Durban, hy sluip van pilaar tot pilaar, die jaggeweer agter sy rug, magasyn gelaai, die knaldemper gereed.

“Doef!” klap die skoot amper onhoorbaar, hy hardloop weg!

 Essee was vas aan die slaap toe hy die verskriklike pyn in sy been voel. Die bloed loop warm van hom af. Hy weet alles is verby, al sy drome, alles. Hy huil ...

Hier slaap almal die saam, die ouens, die meisies en sommer die jongetjies ook. Atlete, ons vertrou en leer by mekaar.

“Oom Essee!” gil Petrusa, die voshaar nooitjie, “kyk hoe lyk oom se been!”

Almal hardloop nader en staan om Essee.

“Ons moet hulp gou kry,” sê Petrusa en hardloop deur toe om vir Syd te gaan roep.

Syd en Robert hardloop nader, “SC, just remain calm, I will phone the doctor!”

“Hoekom moet my afrigter nou ʼn Engelsman wees?” deur sy pyn dink Essee. “Hy is so oulik, maar ai daai taal, ek bedoel nou hoe sê jy vir iemand, ‘gaan k$%k’ op Engels?”

Die dokter kom, spuit vir Essee in sy nek en ʼn genadigde donkerte sak op hom toe.

Toe hy wakker word staan Syd by hom, die trane loop teen sy wange af.  “SC do not panic, it will be ok, they could not remove the bullet, but you will be ok, I am your friend ... "

Hulle besluit dat Essee by die ander moet bly want hulle kan soveel by hom leer terwyl hulle voorberei vir die wedlope. Hy word sterker en sterker.

“SC, I think that you and Robert should go for a jog, lets see how you feel then,” bring Syd die wonder nuus.

Essee voel min pyn en hy en Robert weet dat hy dit dalk weer op die baan kan waag. Hulle neem deel aan die een wedloop na die ander. Nou die langer stadiges sodat Essee gewoond kan raak. Sy tye verbeter en hy word deur almal bewonder.

“SC, the big one, do you think you can do it?” vra Syd.

Essee is oorstelp van vreugde en knik sy kop oor en oor!

Hulle trek hom nuut aan, Robert is al tyd pad by hom, die skoot klap, hy is heel agter, by die duisend meter merk gebeur die wonder, sy pyn is vergete, sy oë verdwaas deur die sweet, hy voel asof hy vlieg en opstyg ...

 

Dit is alles verby, koerantmanne omring hom, bekers uitgepak, hulle hang veelkleurige linte om hom, Robert en Syd hou hom vas en huil openlik, en toe ... “Ladies and Gentlemen ... now for the big moment ... the winner of the 1967 Durban July Handicap .... Sieeee Cottage !!!”

 

(Sea Cottage was afgerig deur Syd Laird en sy jokkie deur dik en dun was Robert Sivewright. Die aanvaller is gevang en tot ses jaar gevonnis.)

Opmerkings

Plaas 'n opmerking

Gewilde plasings van hierdie blog

Vinniger as Arende was hulle

Prent
  “Bakboord 35 grade ... stuurboord 25 grade ...” roep luitenant Derrick Page die instruksies aan ons. In die stuurkajuit sit kaptein le Roux, silwer vlerkies op sy linker bors, wat ons almal vandag veilig na ons bestemming moet uitbring. Ons is bemanningslede van 35 Eskader, Suid-Afrikaanse Lugmag. Ons is nie sissies nie, ons kan enigiets doen! Elkeen hou ʼn klipbord vas waar ons die voorwerpe wat deur die luitenant vir ons uitwys word netjies nommer en klassifisseer. Die lokaliteit, hoek van Voortrekkerweg en Selbournestraat, Goodwood! Die onderwerpe geklasifisseer in terme van haar lengte, been vorm, blondheid of nie en natuurlik die gesiggie! Ons is op pad huis toe in ons bus na ʼn lang dag van oorlogvoering op die DF Malan lughawe, Kaapstad, in ons reuse Shackleton bomwerpers. Ons is MANNE! Om hier te kom ʼn lang pad en laat ek jou bietjie vertel:   Dit is ses maande vroëer, die trein stop in Pretoria stasie, ou Brinkie klim bang-bang af. Die man in blou geklee...
Lees meer

Voshaar meisiekind

Prent
VOSHAAR MEISIEKIND   K oos se Prado stop stadig voor die opstal. Pieter en Annemarie stap vinnig uit, “Hallo Pappa!”      “Dag my liewe kinders!” Die drie druk mekaar. “Dankie dat Pappa vir haar vir die naweek gebring het. Dis net onmoontlik om nou in die skeertyd weg te kom.” “Dit is my grootste voorreg,” Koos maak die agterdeur oop, “Kom my kindjie.” Lydia kyk diep in sy oë, “Dankie Oupa, ek is so lief vir oupa!”   Annemarie tel haar op en Pieter vou sy arms om haar. Koos staan terug, hy haal sy sakdoek uit as hy na die kaal koppie kyk. Die pragtige voshaartjies het nou amper almal uitgeval. “Matrone en dokter sê sy is rustig. Sy het al die pille saam gegee en ook vir die naarheid. Annemarie, sy sê jy kan maar lekker kook vir haar!” Lydia neem haar kruk en stap stadig saam met haar pappa en mamma na die huis.   “Pasop!!” skree Pieter. Lappa storm om die huis reg op Lydia af, sy dik stert swaai heen en weer en hy spring op en af! Kasper k...
Lees meer

Sneeuwitjie van die Veld

Prent
“Kom ons twee gaan die kalfie soek, ons tweetjies, ek en jy … en ons moet niks versuim, want as die kalfie buite bly, sal hy vannag verkluim …” Die trane loop weer Sara se wange as sy die amper tweehonderd jaar oue gediggie weer en weer lees terwyl sy oor die dorre landskap kyk. Hoekom nog so lank voor ons kan huis toe gaan? Elke dag is dit net slegter hier op Titan.   “Kry julle self in rat! Hoekom moet ek so met julle sukkel?” skree Jonathan voor hy die kajuitdeur agter hom toe klap. Die span kyk na mekaar, “Wat nog tog weer?” Jonathan word al meer ongeduldig, niks is meer reg nie en die span weet nie meer watter kant toe nie en buite dans die dorre klipkoppies in die vreeslike hitte. Sara kyk maar weer na die tablet voor haar, “Sy voel nie meer die kou. Sy't al haar kleertjies uitgetrek, die Kleinbaas te behou!” Skielik gaan die kajuitdeur weer oop en Jonathan stap in. “Ons moet ons reg kry vir die ruimtegoewerneur en julle sit net hier rond. Ag nee man!” Sara ky...
Lees meer