Kindjie van die Wind

Bermuda

31 Julie 1900

My liefste Johanna,

Ek huil nagte om oor jou en die lieflinge, dalk veral oor klein Gertjie want sy was maar twee jaartjies oud toe ek haar laas gesien het, sy is so diep in my hart gekruip ...

Vanoggend toe skree Sergeant Atkinson weer op ons, "That damn woman, Osbourn or Hobhouse or something, demands that each of you may send a letter home, now queue up, come and get a pen and paper here and write, now get fuck'in on with it!!”

Ek droom snags en weet sommer dat die oorlog seker nou lankal oor is en dit so goed met julle gaan. Hoe gaan dit op Malapanze? Is die skape mooi vet en kom die Vaalrivier sterk af? Sal ons kan saai? Wat gebeur op Christiana en Makwassie? Ou Rooihaan kraai natuurlik vroeg dag en jy en die kindertjies kan reg maak vir nog ʼn mooi dag.

Kan Hendrina al weer skool toe gaan en is juffou van Wyk terug daar?

Jong, ek het soveel vrae!

Dit gaan nie te sleg hier nie, ek kan al selfs bietjie in Engels skryf. Sergeant Atkinson is vreeslik en elke tweede woord begin met ʼn “F”! Ons kry genoeg kos en dit is warm hier met die mooiste strandjie. Hulle sê Amerika is net oor die horison, kan jy dit glo?

So gou ek terug is neem ek julle en wys hoe lyk die see. Gaan Gertjie aan haar twee handjies vashou en in die water laat loop en sy sal vreeslik lag, ek belowe!

Johanna, ek droom snags en sien julle so gelukkig, en kan nie wag om terug te kom nie. Ek droom hoe jy en die kleintjies moet lyk met julle spierwit kappies as julle met die honde en lammetjies speel. Dalk moet ons vir Gertjie ʼn pers kappie opsit, net omdat sy so oulik is!

Waar slaap Kasper nou snags? Ek hoop hy het opgehou om rotte in die huis in te dra, want hy as weer met ʼn rot op Gertjie se bedjie gaan spring gaan ek hom sommer knyp!

Ons gaan een van die dae hier uit kom, dan kom ek terug, wag vir my en dan gaan ek julle druk en soen en vashou terwyl Gertjie sommer vir dae lank op my nek ry ...

Al my liefde,

Jou Gert.

Naskrif:

Johanna, hier het vandag ʼn skip gekom en ons het elkeen nou ʼn brief van die Engelse regering gekry. In myne staan daar, "Died in the Klerksdorp camp: A boy, GD Victor 3"

Seker maar net ʼn fout? Julle is mos nie in ʼn "camp" nie? Dit kan tog nie Gertjie wees nie? Sy is dan ʼn dogtertjie?

... Johanna, PRAAT MET MY ... !!!

Erkenning: Die Klerksdorp museum en Winnie West. Twee kleindogters van Gert Victor leef nog om die storie agter die storie te vertel. Gertjie sterf op 3 jaar en word as ʼn seuntjie op die gedenksteen in Klerksdorp gewys.





Opmerkings

Plaas 'n opmerking

Gewilde plasings van hierdie blog

Vinniger as Arende was hulle

Prent
  “Bakboord 35 grade ... stuurboord 25 grade ...” roep luitenant Derrick Page die instruksies aan ons. In die stuurkajuit sit kaptein le Roux, silwer vlerkies op sy linker bors, wat ons almal vandag veilig na ons bestemming moet uitbring. Ons is bemanningslede van 35 Eskader, Suid-Afrikaanse Lugmag. Ons is nie sissies nie, ons kan enigiets doen! Elkeen hou ʼn klipbord vas waar ons die voorwerpe wat deur die luitenant vir ons uitwys word netjies nommer en klassifisseer. Die lokaliteit, hoek van Voortrekkerweg en Selbournestraat, Goodwood! Die onderwerpe geklasifisseer in terme van haar lengte, been vorm, blondheid of nie en natuurlik die gesiggie! Ons is op pad huis toe in ons bus na ʼn lang dag van oorlogvoering op die DF Malan lughawe, Kaapstad, in ons reuse Shackleton bomwerpers. Ons is MANNE! Om hier te kom ʼn lang pad en laat ek jou bietjie vertel:   Dit is ses maande vroëer, die trein stop in Pretoria stasie, ou Brinkie klim bang-bang af. Die man in blou geklee...
Lees meer

Voshaar meisiekind

Prent
VOSHAAR MEISIEKIND   K oos se Prado stop stadig voor die opstal. Pieter en Annemarie stap vinnig uit, “Hallo Pappa!”      “Dag my liewe kinders!” Die drie druk mekaar. “Dankie dat Pappa vir haar vir die naweek gebring het. Dis net onmoontlik om nou in die skeertyd weg te kom.” “Dit is my grootste voorreg,” Koos maak die agterdeur oop, “Kom my kindjie.” Lydia kyk diep in sy oë, “Dankie Oupa, ek is so lief vir oupa!”   Annemarie tel haar op en Pieter vou sy arms om haar. Koos staan terug, hy haal sy sakdoek uit as hy na die kaal koppie kyk. Die pragtige voshaartjies het nou amper almal uitgeval. “Matrone en dokter sê sy is rustig. Sy het al die pille saam gegee en ook vir die naarheid. Annemarie, sy sê jy kan maar lekker kook vir haar!” Lydia neem haar kruk en stap stadig saam met haar pappa en mamma na die huis.   “Pasop!!” skree Pieter. Lappa storm om die huis reg op Lydia af, sy dik stert swaai heen en weer en hy spring op en af! Kasper k...
Lees meer

Sneeuwitjie van die Veld

Prent
“Kom ons twee gaan die kalfie soek, ons tweetjies, ek en jy … en ons moet niks versuim, want as die kalfie buite bly, sal hy vannag verkluim …” Die trane loop weer Sara se wange as sy die amper tweehonderd jaar oue gediggie weer en weer lees terwyl sy oor die dorre landskap kyk. Hoekom nog so lank voor ons kan huis toe gaan? Elke dag is dit net slegter hier op Titan.   “Kry julle self in rat! Hoekom moet ek so met julle sukkel?” skree Jonathan voor hy die kajuitdeur agter hom toe klap. Die span kyk na mekaar, “Wat nog tog weer?” Jonathan word al meer ongeduldig, niks is meer reg nie en die span weet nie meer watter kant toe nie en buite dans die dorre klipkoppies in die vreeslike hitte. Sara kyk maar weer na die tablet voor haar, “Sy voel nie meer die kou. Sy't al haar kleertjies uitgetrek, die Kleinbaas te behou!” Skielik gaan die kajuitdeur weer oop en Jonathan stap in. “Ons moet ons reg kry vir die ruimtegoewerneur en julle sit net hier rond. Ag nee man!” Sara ky...
Lees meer