Dit kom van vêr af

 



Sara droog die koppie af, sit dit op die kombuistafel neer en hang die vadoek netjies aan die hakkie teen die muur. Sy kyk af op Kasper wat teen haar been skuur en Boela wat in sy mandjie opgekrul lê, kreun en sy stertjie vir laas swaai.

Annette se bottel is vol nag melkies en dit is tyd om te gaan inkruip.

Na amper ʼn jaar na Pieter se dood en kon sy hier die Wildtuin vrede gevind. Die renosters haar kinders, haar stetoskoop haar wapen en nou dat ons weet hoe om gif in die horings te sit, is alles soveel makliker. Iets van Pieter se wrede dood is gewreek.

Sy kyk deur die venster, die sekelmaan sak oor die horison, dis amper pikdonker maar tog nie, hoekom die snaakse blou skynsel?

Sy pak haar ondersoektas reg vir môre se werk met die baba renostertjies, loer gou in by slapende dogtertjie en plant ʼn ligte soentjie op haar voorkoppie. Sy stap na haar kamer toe om te gaan inkruip. Sy dommel net in toe ...

ʼn Harde slag, mans stemme, hulle is in haar huis! Drie klein geel mannetjies storm haar kamer binne, in elkeen se hand ʼn outomatiese pistool en een hou die huilende Annette vas, “Whele are ze holns? Whele? Talk or we shoot ze baby and then you!”

Hulle gryp haar en sleep haar uit tot op die werf. Sara dink aan net een ding, baba Annette ...

Hy gee haar ʼn wrede klap, “Whele are ze holns?"

Boela storm blaffend op hulle af, die pistool vuur ʼn sarsie en hy verslap in ʼn poel bloed.

“What a beaut!” roep die spleet oog man, “We might as well have some fun while she is still living!”

Hy begin sy klere uittrek en die ander twee lag hard en wreed. Hy stap stadig na haar toe en grynslag, sy is verlam van vrees.

 

Skielik is alles helder verlig, pers blou. Oor die werf hang ʼn vreemde voorwerp, dit sak tot op die grond en ʼn deur gaan stadig oop. Die mans en Sara staan versteen.

 ʼn Smaraggroen wese swymel tot by hulle, met een klap slaan dit al drie dat hul hoog die lug in trek om honderde meter verder teen die klipkoppie vermink te word.

Dit buk af, tel Annette op, hou haar styf vas totdat sy ophou huil. Op haar mondjie is nou die mooiste glimlaggie. Dit kom tot by Sara, gee Annette vir haar en prewel in metaalagtige Afrikaans, “Dokter Sara, ek sal altyd na jou en Annette kyk, jy hoef nooit ooit weer bang te wees nie.”

Sy kyk af, diep in enkele groot pers oog. ʼn Blink traan loop teen die groen verrimpelde wang af ...

 

Die vaartuig skuif die hemel in en vêr weg, een vir een, doof die sterre uit...


Inspirasie: Arthur C Clarke en Jeffrey Archer.



Opmerkings

Plaas 'n opmerking

Gewilde plasings van hierdie blog

Vinniger as Arende was hulle

Prent
  “Bakboord 35 grade ... stuurboord 25 grade ...” roep luitenant Derrick Page die instruksies aan ons. In die stuurkajuit sit kaptein le Roux, silwer vlerkies op sy linker bors, wat ons almal vandag veilig na ons bestemming moet uitbring. Ons is bemanningslede van 35 Eskader, Suid-Afrikaanse Lugmag. Ons is nie sissies nie, ons kan enigiets doen! Elkeen hou ʼn klipbord vas waar ons die voorwerpe wat deur die luitenant vir ons uitwys word netjies nommer en klassifisseer. Die lokaliteit, hoek van Voortrekkerweg en Selbournestraat, Goodwood! Die onderwerpe geklasifisseer in terme van haar lengte, been vorm, blondheid of nie en natuurlik die gesiggie! Ons is op pad huis toe in ons bus na ʼn lang dag van oorlogvoering op die DF Malan lughawe, Kaapstad, in ons reuse Shackleton bomwerpers. Ons is MANNE! Om hier te kom ʼn lang pad en laat ek jou bietjie vertel:   Dit is ses maande vroëer, die trein stop in Pretoria stasie, ou Brinkie klim bang-bang af. Die man in blou geklee...
Lees meer

Voshaar meisiekind

Prent
VOSHAAR MEISIEKIND   K oos se Prado stop stadig voor die opstal. Pieter en Annemarie stap vinnig uit, “Hallo Pappa!”      “Dag my liewe kinders!” Die drie druk mekaar. “Dankie dat Pappa vir haar vir die naweek gebring het. Dis net onmoontlik om nou in die skeertyd weg te kom.” “Dit is my grootste voorreg,” Koos maak die agterdeur oop, “Kom my kindjie.” Lydia kyk diep in sy oë, “Dankie Oupa, ek is so lief vir oupa!”   Annemarie tel haar op en Pieter vou sy arms om haar. Koos staan terug, hy haal sy sakdoek uit as hy na die kaal koppie kyk. Die pragtige voshaartjies het nou amper almal uitgeval. “Matrone en dokter sê sy is rustig. Sy het al die pille saam gegee en ook vir die naarheid. Annemarie, sy sê jy kan maar lekker kook vir haar!” Lydia neem haar kruk en stap stadig saam met haar pappa en mamma na die huis.   “Pasop!!” skree Pieter. Lappa storm om die huis reg op Lydia af, sy dik stert swaai heen en weer en hy spring op en af! Kasper k...
Lees meer

Sneeuwitjie van die Veld

Prent
“Kom ons twee gaan die kalfie soek, ons tweetjies, ek en jy … en ons moet niks versuim, want as die kalfie buite bly, sal hy vannag verkluim …” Die trane loop weer Sara se wange as sy die amper tweehonderd jaar oue gediggie weer en weer lees terwyl sy oor die dorre landskap kyk. Hoekom nog so lank voor ons kan huis toe gaan? Elke dag is dit net slegter hier op Titan.   “Kry julle self in rat! Hoekom moet ek so met julle sukkel?” skree Jonathan voor hy die kajuitdeur agter hom toe klap. Die span kyk na mekaar, “Wat nog tog weer?” Jonathan word al meer ongeduldig, niks is meer reg nie en die span weet nie meer watter kant toe nie en buite dans die dorre klipkoppies in die vreeslike hitte. Sara kyk maar weer na die tablet voor haar, “Sy voel nie meer die kou. Sy't al haar kleertjies uitgetrek, die Kleinbaas te behou!” Skielik gaan die kajuitdeur weer oop en Jonathan stap in. “Ons moet ons reg kry vir die ruimtegoewerneur en julle sit net hier rond. Ag nee man!” Sara ky...
Lees meer