Die Bloutrein

“Ek is speurdersersant Van der Linde en dit is konstabel van Vreden. U is ... ?" vra die groot man toe die kompartement deur oop skuif.

Lydia van Vreden loer bang onder deur Sersant Koos se arm na die bloed wat van die banke afdrup ...

“En nou ‘sant?” Sy kyk verskrik na die plas bloed wat op die vloer groei.

Die Bloutrein skommel rustig op sy spoor, dis middernag en die volmaan skyn helder oor die Karoo vlaktes. Koos gaan stadig op sy knieëe, kyk diep in die lewelose oë van die blonde meisie.

“Lydia, gaan vang die bliksem, nou!” Koos hou haar bewende arm vas, “Ek gaan agter toe en jy vorentoe!”

Sy draf in die helder verligte treingang af, van wa tot wa, sy luister, sy vorder tot heel voor.

“Wie is die meisie, wat het gebeur, hoekom, hoekom?” wonder sy.

Daar is ʼn klik geluid ... sy staan tussen die twee waens, die trein swaai rustig heen en weer.

“Jou bliksem! Ek het jou!” Die kompartement deur skuif oop en daar staan dit, ʼn dwerg, die are bult in sy nek, in sy hand die dolk, bloed drup van dit af.

“Roer net en ek vermoor jou en gooi jou by die deur uit! Susan moes boet vir wat sy aan my gedoen het en jy is tweede!”

Sy voel ʼn vreemde kalmte oor haar kom, “Meneer, wat het Susan aan jou gedoen ...?”

“Fokkol met jou te doen!”

"Meneer praat met my, ek kan jou help ...”

Hy gaan op sy kniee, die dolk rol oor die vloer en hy snik.

Lydia, hou die huilende dik mannetjie vas, sy droog sy trane en sy wonder, “Hoe nou?”

 

Voor Koos op die vloer van die gang van die Bloutrein sit die Lydia van Vreden wat die snikkende dwerg vashou.

“Kom meneer en Lydia, kom na my kompartement.” Koos buk, tel die bebloede dolk op en met beide hande hou hy die dwerg vas tot in die kompartement. Hy sluit die deur.

“Meneer, wat is jou naam?”

Die dwerg kyk na die vloer en bewe. Hy stotter, maar sukkel om te praat.

“Neem jou tyd, praat met ons, ek en Lydia kan jou dalk help.”

“My naam is Pieter, oom ...”

“Nou Pieter kom begin by die begin, vat jou tyd.”

“Oom ek is gebore in Volksrust, ek is ʼn dwerg, almal het altyd met my gespot, maar ek wou hulle wys. Eerste in matriek gekom, A simbole vir alles, maar toe wil Tukkies my nie plek in Sonop gee nie. Dis waar my pa en almal was.” Hy bly lank stil.

“Sonop is net vir die mooies, en hulle redes was vaag en dof. Toe bly ek by ʼn tannie in Menlopark in die Wendyhuis in die tuin. Die reël was, niemand mag my sien nie, sy skaam haar vir my. Ek het geen maats gehad nie, niks. Al wat ek kan wys is my BComm en my LLB. Oom ek is ʼn advokaat maar die prokureurs stuur geen werk vir my nie, alles gaan na die Sonop old boys toe en hulle dink steeds ek is dom.”

Toe kom Susan, ʼn prokureur wat vir my stapels werk gee, ek maak baie geld, koop vir my ʼn Jaguar en ʼn huis in Silver Lakes. Lydia is altyd daar, sy ken almal en toe verander ons my testament want ons gaan trou.”

“Ek is lief vir haar, sy is alles in my lewe, maar toe ons het gister op die trein geklim toe val die papiertjie uit haar handsak, ‘Johan, ek is vasgevang met die kabouter, maar moenie worrie, vanaand val hy uit die trein, al sy geld is myne en ek kom reguit na jou toe. Jy is myne vir altyd!’ ”

"Toe oom, toe neem ek die dolk en wag tot sy slaap, ek het haar eerste in die nek gesteek, want sy moes die pyn voel en my sien, toe sy gil in haar tong en toe maak ek haar stil met die dolk in haar hart ...”

“Oom arresteer my, ek sal skuldig pleit ek weet hoe dit werk.”

Lydia sit en huil, Koos sit lank stil en dink. Na wat ʼn ewigheid voel, “Pieter, Lydia kyk vir my ...”

Koos sit sy dik sterk arms om albei, huil saam oor die lewe se wreedheid en toe, “Kom ons maak die kompartement skoon, die lyk sal hulle oor ʼn week eers dalk ver buite De Aar kry, maar die jakkalse sal ons help. Pieter, begin oor ... jy kan dit doen ... ”

 

Voorwoord: Geinspireer deur Agatha Christie se “Murder on the Orient Express”. Dit staan op sy eie en jy kan dit so lees. Dit verwys na die wrede siening dat dwerge dom is.